Je hebt van die muzikanten die fantastische dingen doen, maar nauwelijks grote bekendheid genieten. Andy Summers, bijvoorbeeld. De naam doet denken aan iemand die elk jaar een zomerhit scoort waarop de ‘Oh Oh…Cherso!’ -meute ladderzat uit het dak gaat. Ik heb het echter over één van de allerbeste gitaristen uit de popgeschiedenis die bij The Police altijd in de schaduw stond van Sting en drumtijger Stewart Copeland. In deze categorie anonieme grootheden valt ook iemand die luistert naar de naam Eddie Jobson.

-“Wie?” “Eddie Jobson!” -“Huh?! Bedoel je Eddie…Murphy?” “Nee, geen acteur, maar Eddie Jobson! ” -“Of heb je het over Eddie Vedder?” “Nee! E-d-d-i-e J-o-b-s-on!

Dit vraag/antwoord-spelletje heb je niet alleen in gezelschap van het Concert At Sea-klapvee. Ook bij de wat oudere kenners van popmuziek laat de naam eerder niet dan wel een belletje rinkelen.

Eddie Jobson

De Brit Eddie Jobson behoort tot de allerbeste toetsenisten uit de popgeschiedenis. Hij beschikt over een fenomenale techniek en omvangrijke theoretische muziekkennis. Geboren als muzikaal wonderkind in 1955 begon zijn carrière op 17-jarige leeftijd als violist bij Curved Air. Daarna stapte hij over op toetsen en verving Brian Eno bij Roxy Music. Na Roxy Music volgde Frank Zappa waar de muzikale lat vanzelfsprekend enorm hoog lag. In 1977 rekruteerde hij Alan Holdsworth, John Wetton en Bill Bruford voor zijn band U.K. Deze supergroep viel na twee albums en een kleine bezettingswijziging in 1979 weer uiteen, maar geldt vanwege de intelligente mengeling van progrock en jazz fusion nog altijd als een unicum binnen de progrock. Met ‘Rendez Vous 6:02′ scoorde U.K. in 1979 een hit. De arpeggio’s in de pianoriff en de sierlijke synthesizersolo in dit nummer zijn representatief voor Jobsons muzikale begaafdheid.

Na een kort verblijf bij Jethro Tull wordt hij in 1983 gevraagd om zich bij het hernieuwd samengestelde Yes te voegen. Die staan op het punt om met producer Trevor Horn het succesvolste album uit hun carrière te maken: ‘90125’. Ruimte om te laten zien wat hij kan, krijgt hij niet. Na de opnames voor de videoclip van de wereldhit ‘Owner Of A Lonely Heart’ mag hij thuisblijven, omdat het management besluit om dweilorkesttoetsenist Tony Kaye [Yes-toetsenist van het eerste uur] terug te halen. De cameo in de videoclip duurt anderhalve seconde, en is Eddie’s enige M.T.V.-moment uit zijn carrière.

Eddie bij Yes [2e van links] en zijn anderhalve seconde in ‘Owner Of A Lonely Heart’

Na door Yes met een kluitje in het riet te zijn gestuurd, produceert hij in de jaren 80 twee solo-albums: ‘The Green Album’ uit 1983 en twee jaar later ‘Theme Of Secrets’. ‘The Green Album’ wordt door de liefhebbers van onderscheidend toetsenwerk beschouwt als een meesterwerk. Jobson blijft actief als muzikant. Hij maakt filmscores voor o.a. de serie ‘Nash Bridges’ en schrijft koormuziek voor Disneyfilms. In 2007 vormt hij met o.a. bassist Trey Gunn en drummer Marco Minneman UKZ. Een soort afsplitsing van U.K. Twee jaar later staat hij in Polen met John Wetton op de planken om het dertigjarig jubileum van U.K. muzikaal te vieren.

Dit curriculum vitae helpt niet om in één adem genoemd te worden met die andere grote toetsenisten uit de jaren 70: Rick Wakeman, Keith Emerson en Jon Lord. Hun persoonlijkheden en performance sprongen veel meer in het oog. De muzikale duels tussen Jon Lord en Ritchie Blackmore zijn legendarisch. Grappenleverancier Rick Wakeman droeg een glittercape op het podium en ging op solotournee met orkesten en kunstschaatsers. Keith Emerson was naast toetsenist erkend orgelhooligan die soms de indruk wekte dat hij het instrument wilde bezwangeren.

Een bronstige Keith Emerson en ‘caped crusador’ Rick Wakeman in de jaren 70

Eddie Jobson is geen megalomane persoonlijkheid. Hij is het typetje dat iedereen in zijn jeugd heeft gekend: het timide jongetje achteraan in de klas dat altijd negens en tienen scoorde. Die een kop zo rood als een tomaat kreeg als het zijn beurt was. Eddie is de persoon die op grote feestjes en partijen vergeten wordt. Als iedereen naar huis is, meldt hij zich aan de bar met de vraag: “Kan ik nu mijn kopje koffie krijgen?”

Een prachtig moment is zijn optreden tijdens het Keith Emerson Tribute ‘Fanfare For The Common Man’ in 2016. Eddie heeft de eer om de legendarische Moog synthesizersolo in ‘Lucky Man’ te spelen. In plaats van zwaaiend en dansend het podium te bestormen, loopt hij traag naar het enorme apparaat. Het enige wat opvalt, zijn de kenmerkende zwarte kleding en brilletje. Geconcentreerd en gedisciplineerd speelt hij de solo noot voor noot na. Na gedane arbeid wuift hij naar het uitzinnige publiek, alvorens zich achter de coulissen terug te trekken. Vermoedelijk om een kopje koffie te bestellen.

Michel Scheijen

(Visited 242 times, 1 visits today)

Dit bericht heeft 10 reacties

  1. Erik Neuteboom

    Mooi verhaal en heerlijk om te lezen, met veel liefde en waardering in elkaar gezet. En vooral herkenbaar want … ik ben Eddie Jobson fan sinds ik het live album Viva! van Roxy Music ontdekte in de 2e helft van de jaren 70 (met op de hoes een magische doorzichtige viool van een androngyne uitziende muzikant, genaamd Edwin Jobson), helaas net iets te laat om hem te zien bij Roxy Music. Maar ik heb hem wel gezien als trio met UK in 1979 en een jaar later met Jethro Tull (A tour) in het Haagse Congresgebouw. En afgelopen decennia met zijn band, en wederom met UK in De Boerderij in Zoetermeer. Dat was zo genieten van zijn sprankelende loopjes op de Yamaha CS80 synthesizer en natuurlijk met die elektrische viool, niet braaf klassiek maar gewoon als een soort Jimi Hendrix, wow! Dat Eddie Jobson nog lang van muziek en koffie mag genieten Michel!

    1. Michel

      Hallo Erik,

      Bedankt voor je reactie en mooie terugblik. Helaas kreeg ik nooit de gelegenheid om deze man live te zien. Ik moet het echt doen met de dvd ‘Fanfare For The Common Man’ als het live-momenten betreft. Studiomateriaal met hem, heb ik uiteraard wel.

      Alle goeds,

      Michel

  2. Erik Neuteboom

    Oh ja, ik heb Eddie Jobson natuurlijk ook nog gezien met Marc Bonilla tijdens het Keith Emerson tribute concert, kippenvel bij de nummers Trilogy en Lucky Man, heel De Boerderij schudde bij de vette en lage Moog synthesizer geluiden uit zijn keyboard sofware tijdens die memorabel solo.

    1. Michel

      Liep hij daar net zo traag en stoïcijns naar het apparaat om zijn ding te doen en daarna te verdwijnen…voor dat kopje koffie?

      1. Erik Neuteboom

        Wat ik vooral zie bij Jobson is super concentratie om zijn werk perfect en volgens de hoogste standaard te willen doen, emoties lijken daarbij teveel een afleiding. Wel mooi hoe hij opgaat in zijn solo tijdens Out Of The Blue met Roxy Music, 1 van mijn Jobson hoogtepunten!

        1. Michel

          Hallo Erik,

          Dat wat jij omschrijft, observeer ik tijdens de solo in ‘Lucky Man’ op de dvd ‘Fanfare For The Common Man’.

          Alle goeds,

          Michel

  3. Hans

    Leuk geschreven Ik herken mezelf in de persoonlijkheid van Eddie. Speel zelf ook toetsen maar kan helaas niet tippen aan zijn virtuositeit. Kende zijn Green Album niet maar heb ‘m nu opstaan. Gaat er lekker in bij deze Yesfan.

    1. Michel

      Hallo Hans,

      Bedankt voor uw mooie reactie. Doet goed.

      Jobson is één van die uitzonderlijke muzikanten. Net zoals Cruijff en Pele dat waren in de voetballerij. Word lastig om ernaar te streven om net zo goed te zijn/te worden.

      Alle goeds,

      Michel

  4. Ed Knegtel

    Mooi eerbetoon, Michel en heerlijk geschreven. ‘Dweilorkesttoetsenist’- dat het maar duidelijk mag zijn!

    1. Michel

      Hallo Ed,

      Dank voor je reactie. Niet iedereen is het met die omschrijving eens, maar ik vind ‘m een doodsaaie toetsenist. Ha! Ha!

      Column doet het goed. Er blijken meer mensen Eddie Jobson te kennen dan ik verwachtte.

      Alle goeds,

      Michel

Geef een reactie