Het meest opzienbarende succes in de popgeschiedenis vind ik dat van de Dire Straits. Kortgeleden dacht ik er weer aan toen bekend werd dat op 03 november van dit jaar een mooie Dire Straits-box verschijnt met alle live-albums, waaronder het machtig mooie ‘Alchemy’ uit 1983.

In de jaren 80 was een fancy imago namelijk een belangrijk criterium voor succes. Naast de stijliconen Madonna, Prince en George Michael had je de glamourlookbands zoals Duran Duran, Spandau Ballet, Kajagoogoo, en Japan waar je van vermoedde dat ze in de loze studio-uurtjes bijklusten op een catwalk. Zelfs het sombermanneninstituut The Cure creëerde met zwart getoupeerd haar, make-up, lange zwarte kleding en spitse schoenen een trendy modefenomeen dat we kennen als ‘punky new wave-style’. Sober, ernst, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar stijlvol. Ook de heavy metal, waar van oudsher een hip uiterlijk taboe was, onderging in de jaren 80 een metamorfose door namen als Bon Jovi, Europe, Def Leppard, Poison en Whitesnake. Strakke, stoere studs met de charme van Denim-modellen die elke zes weken bij de kapper zaten.

Stijliconen van de jaren 80: Duran Duran en The Cure

Tussen al dat glitter, glamour en oogverblindende pasteltinten was daar plots een Britse band met een imago zo saai als afwaswater en het sexappeal van een schoenendoos: de Dire Straits. De eerste twee albums verschenen in 1978 en 1979 [‘Dire Straits’ en ‘Communique’], maar het grote succes werd bereikt in de jaren 80 met de albums ‘Love Over Gold’, ‘Alchemy’ en de bestseller ‘Brothers In Arms’ uit 1986 waardoor de band een stadionvuller werd. Hun deal met Phillips [de uitvinder van de cd] maakte dat de band met ‘Brothers In Arms’ lange tijd de bestverkopende act op cd werd. Mijn vader werkte op de Philips-fabriek in Heerlen. Op zaterdagen ging ik wel eens met ‘m mee naar de personeelswinkel. Achter de kassa hing een grote bandposter met de slogan ‘The Dire Straits Collected On Philips Compact Disc’. Toen al had ik het idee naar een groepje maatschappijleraren te kijken waarvan de middelste [bandleider Mark Knopler] zich de pensioengerechtigde leeftijd al aan de horizon had gemeld.

De desbetreffende foto uit 1986 gebruikt voor de reclameposter van Philips

Los van het oubollig voorkomen is er de muziek. Uitgezonderd de up-tempo hits ‘Walk Of Life’ en ‘Money For Nothing’ kabbelt menig Dire Straits-nummer voort met het tempo van een SRV-wagen. Niet zelden hebben de nummers een rock ‘n’ roll-achtig ritme als fundament [‘Walk Of Life’, ‘Industrial Disease’] en hoor je een slide-gitaar miauwen zoals we dat kennen uit de country. Het stemgeluid van Mark Knopfler is soms zo zeikerig alsof hij een week niet geslapen heeft.

Matcht dit alles met de muziek en de overexposure van de jaren 80? Volstrekt niet. En toch had de band een grote fanschare onder de pubers en jong volwassenen die beslist niet allemaal brave natuurkundestudentjes waren. Check de ‘Achemy’ dvd-uitgave om te zien hoe stoere jongeren in leren jacks en polsbandjes compleet los gaan. Veel van mijn poepruige, ontembare grunge-klasgenootjes met anti-commerciële principes hadden begin jaren 90 het laatste studioalbum ‘On Every Street’ op hun walkman. Soundgarden, Alice In Chains en Dire Straits…het kwam op mij zo wildvreemd over als een priester met een Slayer-shirt.

Ik ben beslist niet anti-Dire Straits. Oh, nee! Ik heb alle albums en de voorbestelling van de live-box is al gedaan. Het schrille contrast is hetgeen wat mij als kind van de Pac Man-generatie al drie decennia bezighoudt. Mijn overpeinzing besprak ik kortgeleden met een iets oudere muziekmaat. Naast zijn vermoeden dat oubolligheid juist verfrissend kan zijn in een tsunami van glitter en glamour [de strategie van de anti-attitude] omschreef hij de Dire Straits als een totaalproduct van ‘relaxt vakmanschap’. Twee woorden die de Dire Straits-formule eenvoudig samenvatten. Mark Knopfler zal er beslist mee instemmen. Ik zeer zeker.

Michel Scheijen

(Visited 207 times, 1 visits today)

Dit bericht heeft 10 reacties

  1. Erik Neuteboom

    Mooi verhaal, gelardeerd met je bekende ‘vergelijkings humor’, haha. Ik was erbij toen Dire Straits optrad in Ahoy (had ze al gezien op Pinkpop in 1979), in de jaren 80, met Phillips als sponsor, zie het zo voor me, heerlijke muziek, volkomen uniek, mede door Mark Knopfler zijn finger picking stijl, zijn solo in het slot van Sultans Of Swing is 1 van de meest ondergewaarde, maar zo mooi, en knap in elkaar gezet. Leuk deze aandacht voor Dire Straits Michel.

    1. Michel

      Hallo Erik,

      Dank voor je reactie.

      Jij bent iemand die mijn humor snapt en geen aanstoot neemt tegen de humoristische vergelijkingen of stereotyperingen. We leven in een hypergevoelige tijd waar mensen zich snel beledigt voelen of direct smijten met begrippen als ‘vooroordelen’, ‘globaliseren’ etc. Die mensen zullen ook de humor van Youp van ’t Hek niet begrijpen. Stereotyperingen zie ik niet als iets negatiefs. Net zoals kenmerken van bepaalde fans, groepen of muziek. Ik vind ze juist leuk, interessant en onderscheidend.
      Maar mensen [lezers] doen soms zo moeilijk.

      Ik ga uit mijn dak van de live-versie van ‘Sulans Of Swing’ op ‘Alchemy’. En dan in het bijzonder de XXL-gitaarsolo.

      Alle goeds,

      Michel

  2. Bas Dassen

    Heel treffend geschreven! Het was een band voor alle leeftijden van alle tijden, zelfs nu nog. Wij als langharige metal pubers riepen begin jaren 90 al: ” al word je 80 jaar, Dire Straits blijft leuk!”

    1. Michel

      Hey die Bas,

      Bedankt voor je reactie die je treffend formuleerde. Ha! Ha!

      Alle goeds,

      Michel

  3. Bas Dassen

    Ps) Dire Straits uit 1978 en Communiqué uit 1979 blijven mijn favoriete albums. Wat je er ook in hoort is het laidback vakmanschap die J.J. Cale uitstraalde. Ook een gigant in niet sexy muziek. Plus een voorbeeld voor velen.

    1. Michel

      Hallo Bas,

      Klopt! Als ik het goed heb, is J.J. Cale een belangrijke inspiratiebron voor Knofler.

      Alle goeds,

      Michel

  4. Ed Knegtel

    Dire Straits…te ‘,pedestrian ‘ voor mij, maar weer leuk geschreven.

    1. Michel

      Hey die Ed,

      ‘Pedestrian’…ik houd niet van dat alsmaar toenemende Engels in onze taal [jeukwoorden], maar deze is erg grappig. Ha! Ha!

      Dank voor je reactie,

      Michel

  5. John

    Hoi Michel, weer genoten van je muzikaal geslepen pennenvrucht, ditmaal over een van mijn favoriete bands en later gitarist/songwriter/zanger. Heb hun de eerste keer in de ’80ts met mijn broers en vrienden in de Rodahal mogen beluisteren en vond ze toen zeker live even goed als op CD. Luister zeker nog wekelijks naar ze, nu echter op Spotify (sorry heb helaas geen cd speler meer ha, ha). Hardstikke fijn dat we weer een genre (naast de Stones) muziek sjun vinden. Groetjes collega

    1. Michel

      Hey die John,

      Bedankt voor je reactie. Ik zag Mark Knopfler begin jaren 90 in de Rodahal tijdens zijn eerste solo-tournee die in het teken stond van zijn soloalbum ‘Heart Of Gold’. Wellicht was jij daar toen ook. De kans om de Dire Straits live te zien, heb ik nooit gekregen.

      Alle goeds,

      Michel

Geef een reactie