‘Klapvee’ is een term die ik regelmatig laat vallen, maar niet iedereen is er bekend mee. Klapvee staat voor het publiek dat in televisieshows op commando in de handen klapt. In met name die oliedomme spelshows van de commerciëlen zijn ze een vertrouwd onderdeel van de inboedel. De populaire punkband De Heideroosjes maakte er in de jaren 90 een liedje over. Toch dekt klapvee een grotere lading dan slechts een gehoorzaam publiek.

Mensen die acteren dat ze muziekfanaten zijn maar in praktijk enkel hitparadesongs en populaire namen kennen, kun je net zo goed onder klapvee scharen. Belangstelling voor muziek die niet door radiostations of bekende koppen wordt gepromoot, hebben ze niet. Ze zijn niet nieuwsgierig naar het onbekende, proeven niet van de muzikale biodiversiteit in een platenzaak, en lezen geen muziekmagazines. Muzikaal fastfood is wat het klapvee wil. Wat het niet kent, vreet het niet.

Het zijn typetjes die er niet op staan te wachten dat je hun de gelimiteerde super-de-luxe boxset toont van een beroemd album met interessante extraatjes en coole hebbedingetjes voor de fan. Met een zuinige glimlach gevolgd door ‘Oh…leuk‘ hopen ze dat je snel oprot met wat ze niet kennen, en je plooit naar hun primitieve hits only-bubble.

Een echte muziekliefhebber heeft namelijk altijd belangstelling voor speciale dingen uit iemands muziekverzameling. Zelfs wanneer het niet overeenstemt met de persoonlijke voorkeur; de gunfactor is er! En met de dooddoener ‘leuk’ zal een muziekfanaat nooit zijn respect of bewondering uitdrukken. ‘Leuk’ zijn babyspeeltjes of eekhoorntjes in het bos. Voor een muzikaal pretpakket waarmee een fan zielsgelukkig is, werden ‘gaaf’, ‘wauw’, ‘prachtig’, ’te gek’, ‘briljant’ en ‘fabelachtig’ bedacht.

Klapvee zijn ook de mensen die naar festivals gaan met een veilige, rechtlijnige programmering. Voor het armoedige motief ‘ik ga voor de sfeer‘ tasten ze diep in de buidel om, net als op het strand, de hele dag op hun gat te liggen en bier te zuipen. Wie op het podium staat, is bijzaak. Als je er maar geweest bent zodat het morgen lekker meepraten is in de kantine. Op die manier ontneemt het klapvee op schandalige wijze de plek van iemand die wel van muziek houdt, maar geen kaartje kon bemachtigen. Dat zijn dezelfde typetjes die tegenwoordig optredens verkloten van legendarische muzieksterren met een veelzeggend repertoire. Een voorbeeld hiervan is Bruce Springsteen. In tegenstelling tot vroeger komt daar veel klapvee op af, want The Boss moet van hun ‘bucketlist’ worden afgevinkt. Dat Springsteen liedjes maakt met inhoud en spaarzaam is met hitjes op de setlist, weten ze niet. Tijdens een onbekend liedje gaan ze bier halen of luidruchtig kletsen. Tot grote ergernis van de fan.

Bruce Springsteen: “Waarom klets jij voortdurend door mijn liedjes heen?”

Ik ken wat klapvee-typetjes in mijn omgeving. Levenservaring trainde me in ‘erger je niet, verwonder je slechts’ wat de omgang thans relatief eenvoudig maakt. En de namen waar ik concerten van bezoek, hebben vrijwel geen hits of vallen onder ‘muzikantenmuziek’ waardoor de aantrekkingskracht op het klapvee 0,0% is.

Daarom toon ik mij solidair met de muziekliefhebbers die wel met die narigheid van doen hebben. Zou het geen goed idee zijn dat iedereen die een concertticket koopt, vooraf tien moeilijke vragen over de artiest moet beantwoorden waarbij je met een score van acht op tien pas recht hebt op een ticket? Ik ben er zeker van dat dit de de klapveestapel aanzienlijk zou doen slinken, en het sluit ook nog eens mooi aan op een duurzaam milieubeleid.

Michel Scheijen

(Visited 203 times, 1 visits today)

Dit bericht heeft 7 reacties

  1. Ed Knegtel

    Dit is zo’n column waarvan ik wil dat ik hem geschreven had. Scherp, geestig, een harde kern van waarheid. Magazines als OOR, Lust for Life en Classic Rock (UK) – de Prog editie doen er goed aan jou als redacteur in te lijven. Chapeau.

    1. Michel

      Hallo Ed,

      Tjeemig! Wat een eervolle woorden. Dank je. Persoonlijk vind ik dat ik nog het nodige moet leren, maar je reactie stimuleert wel mijn zelfvertrouwen.
      Dank je.

      Michel

  2. Ed

    Mooi geschreven. Het klopt dat er bij concerten niet alleen muziekliefhebbers rondlopen. Naar mijn mening is dat niet erg, want een percentage van die mensen die daar rond loopt kan wel muziekliefhebber worden, doordat ze eindelijk eens echte muziek te horen krijgen ipv de slapbakken rommel van de radio. Ik ben het met je eens dat mensen die alleen maar de hele avond door het concert heen praten thuis mogen blijven. Of gewaarschuwd mogen worden, en bij herhaling de zaal uitgezet mogen worden.
    Ik vind het geen goed idee om elke concertbezoeker 8 moeilijke vragen te laten beantwoorden over de band. Daarmee sluit je potentiële nieuwe fans buiten, en de gemiddelde muziekliefhebber die helemaal gek is op de muziek, maar niets weet van de artiest ook.
    Wat mij betreft is iedereen welkom, en worden de praters en de mensen die expres vals lopen te mee te lallen omdat ze de muziek niks vinden, de toegang ontzegd, en krijgen ze een concertzaalverbod, vergelijkbaar met een stadionverbod.

    1. Michel

      Hallo Ed,

      Dank voor je mooie en goed onderbouwde reactie. In mijn column zit altijd [al dan niet sarcastische] humor.

      Alle goeds,

      Michel

  3. Erik Neuteboom

    Herkenbaar, leuk verteld Michel, jammer dat er zo aan wordt verdiend, en gebruik van wordt gemaakt. Herinner me nog een verhaal over een oliedomme spelshow (eigenlijk een pleonasme), als klapvee moet je allerlei voorwaarden tekenen zoals geen kritiek uiten en precies doen wat de ‘floor manager’ zegt, hoeveel eigenwaarde heb je om je zo te laten vernederen, als klapvee …

  4. Servé

    Goede column, Michel! Roerend eens ook met je opmerkingen over het geklets bij concerten dat steeds ergere vormen aan neemt. Live muziek lijkt als niet meer dan achtergrond muziek voor een vooral door alcohol en eigen ego gevormd feestje gebruikt te worden. Misschien dat een ‘floor manager’ hier wel nuttig zou kunnen zijn!

    1. Michel

      Hey die Servé,

      Bedankt voor je reactie. We zijn het eens. Een ‘floor manager’? Tja, dat zou een oplossing zijn maar klapveel is net als onkruid. Het baant zichzelf een weg door alles en iedereen. Een ultieme oplossing is er niet. Ik prijs me gelukkig met mijn ‘muzikantenmuziek’-concerten zodat ik er nauwelijks hinder van heb. En die andere groep [alleen die hitjes/overbekende namen kennen en niet open staan voor iets anders] laat mij alleen maar lachen.

      Alle goeds,

      Michel

Geef een reactie