EEN REBEL
“Now this looks like a job for me
So everybody just follow me
‘Cause we need a little controversy
‘Cause it feels so empty without me”

Eminem

Onlangs zei iemand dat ik een rebels ventje was. De reden voor dat standpunt baseerde zich op mijn neiging om altijd snaakse opmerkingen te maken in het bijzijn van bloedserieuze omstanders. Ik kon die persoon onmogelijk tegenspreken, want het is voor mij daadwerkelijk een feest om tegen heilige huisjes te schoppen en de controverse op te zoeken.
Als geboren en getogen Kerkradenaar woon ik al meer dan tien jaar in Geleen, maar een doek is voor mij nog altijd een ‘loemel’ [en niet een ‘deukske’] en iets wat me niet zint is ‘sjtrongs’ [en niet ‘zeiver’]. Vanaf het moment dat ik mijn geboortestad verliet, zinde ik erop om mijn oorspronkelijk dialect niet te verloochenen. Ten eerste klinkt ‘Kerkraads’ veel gemoedelijker dan het kakineuze ‘Sittards’ en ten tweede heb ik geen binding met de Westelijke Mijnstreek. Het is mijn woonomgeving, ik woon er prima, maar voor de rest interesseert het me geen bal!

De muzikale revolte ontstond toen ik inzicht kreeg in het fenomeen ‘kuddegedrag’ en ik me voor de zoveelste keer irriteerde aan het ‘gezaghebbende’ OOR: de Jehova’s WACHTTOREN onder de Nederlandse muziekbladen! Ik kon niet anders dan het als een missie beschouwen om tegen dit alles een niet aflatende strijd te gaan voeren.
Het allerliefste jakker ik tegen muzikale opvattingen in die zo sterk in de Nederlandse samenleving zijn geworteld dat ze als vanzelfsprekend worden aanvaard. Op een suf verjaardagspartijtje smijt ik graag met mijn eigen gefabriceerd bommetje: “Kensington maken overdadig opgeklopte muziek. Ze zijn de Mc Donalds onder de Nederlandse rockbands!” Tien tegen één dat je op dezelfde manier wordt aangekeken als wanneer je bekent je kind te hebben verkocht voor een nieuwe vaatwasser.

Ja, beste luitjes, er bestaan ook mensen die niet van Kensington houden. Net zoals er mensen zijn die balen van Pink Floyd, Frank Zappa, Philip Glass of King Crimson. Maar dat wordt juist door die mensen als vanzelfsprekend aanvaard. Ze claimen wel opheldering als het Kensington betreft. Ik hoef geen verklaring als iemand een zuur gezicht trekt als de ‘Dark Side Of The Moon’ ter sprake komt. Sterker nog: ik kan dat best begrijpen. Smaken verschillen, toch?!

Trouwens, wie mij wil overtreffen, moet in een snobcommune eens het Beatles-repertoire tot op de laatste noot afbranden [voor alle duidelijkheid: ik vind The Beatles grandioos!]. Ik adviseer degene wel om zich vooraf te overtuigen of de zin van het leven daadwerkelijk bij ‘m is verdwenen; een verkeerd woord over McCartney en co. sorteert hetzelfde morbide effect als een Mohammed-cartoon verspreiden over Mekka.
Gangbaar of onorthodox, trends of ouwe koek; niets is beter of slechter. Een trend is trouwens zo vergankelijk als het leven! Laat ik op het onorthodoxe inhaken. Sinds mijn tussentijdse baan als cd-verkoper in de Saturn-Aken [van mei 2000 t/m oktober 2001] heb ik twee redelijk onorthodoxe albums gecategoriseerd onder de noemer haatplaten: ‘Tourist’ van St. Germain en ‘Clandestino’ van Manu Chao. Ik heb de pest aan die albums zoals ik nog nooit eerder aan iets de pest heb gehad. De platen zijn dermate opdringerig intellectueel dat van elke muziekliefhebber wordt verwacht dat hij ervoor op zijn knieën gaat. Anders wordt je weggehoond als conservatief of bekrompen en behoort niet meer tot de elite van de goede smaak.

Wanneer één van die twee platen in de winkel werd gedraaid, wemelde het binnen de kortste keren van de fine fleur uit de Akense [studenten]-scene. Ik kon het natuurlijk niet laten om schokschouderend maar vooral hoorbaar te duiden dat ik het maar scheiss Platten vond. Reacties? Zie de kwestie Kensington.

‘Muzikale correctheid’ een strekking die tegelijk de term guilty pleasure in het leven heeft geroepen. Wie mij ernaar vraagt, krijgt herrie! Het is mijn wensdroom om in een hermetisch afgesloten bunker een plaat van Kim Wilde te draaien tussen honderden David Sylvian-liefhebbers [wat ik net zo goed ben]. Ik ben dan alleen niet de snob die in een status van razernij de nooduitgang tracht te vinden, omdat hij bevreesd is dat zijn ego wordt bezoedeld.
Waarom meten mensen zich door middel van muziek een bepaalde status aan? Wat is het belang om elke trend op de voet te volgen? Wat maakt mensen toch zo onrustig om koste wat het kost met alles voorop te moeten lopen? Een mooie queeste voor als ik mijn rebelse haren heb verloren. Al zal dat nog wel even duren.

Trouwens, voor de rest ben ik best een aardige knaap.

Michel Scheijen

(Visited 14 times, 1 visits today)

Geef een antwoord