Muziekliefhebbers hebben soms tenen zo lang als kaneelstokken. Ik weet er alles van. Toen ik twee jaar geleden schreef dat ik moe werd van alle aandacht voor Nederlandse gitaarzangeresjes met breekbare liedjes, viel de elitaire kleinkunstelite over mij heen. Ik mag van geluk spreken dat dit voor NRC geen reden was om mijn abonnement per direct stop te zetten.

Een paar weken geleden was het weer raak. In de ‘comments’ onder een foto van Jim Morrison die ergens op een podium ligt schreef ik: ‘Ik begrijp de adoratie voor die druiloor niet. Je zult maar een ticket gekocht hebben en meneer ligt na vijf minuten laveloos op het podium.

Dat was het startschot voor een ongewilde oorlog tussen mij en een hoop anonieme roeptoeters op sociale media die Jim Morrison beschouwen als de kraakpand-personificatie van de Here Jezus. ‘Dus je houdt niet van seks-drugs-rock ‘n’ roll?‘, was het meest bescheiden salvo dat werd afgevuurd. Mijn antwoord in chronologische volgorde: ‘Krijg er geen genoeg van-Nee!-Krijg er geen genoeg van.’

Laat ik het waarom achter mijn reactie duiden. In een uitgave van het rockmagazine Aloha [tegenwoordig Lust For Life] staat een acht pagina’s tellend verslag van het Doors-concert op 15 september 1968 in Amsterdam. Jim was al stijf van de dope toen hij op Schiphol uit het vliegtuig stapte en maakte asociale opmerkingen richting de appetijtelijke echtgenote van de organisator. Vervolgens slikte en snoof hij alles wat Amsterdam te bieden had waardoor hij na drie minuten op het podium ineenzakte als een plumpudding. En daar wijdt een Nederlands rockmagazine acht pagina’s aan. Tja…

Ik schreef het al eerder: in ons van oudsher Calvinistisch Nederlands moet je als muzikant, kunstenaar en schrijver klagend, lijdend, krom getrokken of barstenvol dope door het leven gaan om bewonderd te worden. En als het effe kan op jonge leeftijd de pijp uitgaan. Jim Morrison voldoet aan alle kwalificaties en ik weet dus bij voorbaat al dat ik nooit een beroemd schrijver zal worden.

Voor dit soort sentimenten ben ik immuun en heb dan ook niets met de Club van 27 waar Morrison toevallig deel van uitmaakt. Dat ik er niets mee heb, betekent echter NIET dat ik er iets TEGEN heb, waar roeptoeters automatisch van uitgaan. De meeste ‘clubleden’ maakten geen muziek waarvoor je mij wakker kunt maken en hun zelfvernietigende levenswandel boeit me voor geen meter. Morrisons gedrag getuigde doodeenvoudig van weinig respect voor zijn fans die een kaartje hadden bekostigd. Het is asociaal en ik pik dat ook niet van een muzikant die ik wel bewonder. Mag ik dat alsjeblieft zeggen, beste mensen?

De online oorlog [en het zal beslist niet de laatste zijn] gaf mij wel het inzicht dat ik niet zo ben als menig muziekliefhebber met een Nederlands paspoort. Natuurlijk heb ik een grote waffel en steek mijn mening niet onder stoelen of banken. Maar ik begrijp wel dat veel mensen een beroerte krijgen van de muziek waar ik naar luister en dat ze de musici randdebielen [!] vinden. Mike Oldfied, Miles Davis, Tangerine Dream, Frank Zappa, Rainbow, Klaus Schulze, Dream Theater, Yes, Hawkwind, King Crimson, Can, Radiohead; geen gemakkelijke muziek gemaakt door typetjes die beslist niet allemaal sympathieker en deugdzamer zijn [of waren] dan Jim Morrison. Dat mag allemaal gezegd worden.

Een muziekmakker schreef onlangs: ‘Waar ik een hekel aan heb, is kunstmatigheid en affectatie. Dat is de reden dat bijvoorbeeld de gehele discografie van Frank Zappa wat mij betreft in de prullenbak mag terwijl ‘G-Spot’ van Speedy J. voor mijn oren een meesterwerk is.

Hij zal beslist op de dodenlijst staan van Zappa-fans. Ik heb geen tenen zo lang als kaneelstokken en verleen ‘m met heel mijn hart politiek asiel.

Michel Scheijen

(Visited 100 times, 4 visits today)

Dit bericht heeft 8 reacties

  1. In de begin periode van The Doors was Jim op bezoek bij zijn ‘ontdekker’ Ray Manzarek, op een gegeven moment ging Jim op een paar LP’s staan waarvan er enkele braken, iedereen was verbijsterd door dit gedrag, waarom doet iemand dit, zo agressief, zonder reden, zo ondankbaar? Ik heb zo’n beetje alles gelezen over The Doors en Jim Morrison, niet alleen als groot fan maar ook vanwege mijn beroep als psychiatrisch verpleegkundige, waar komt dit gedrag vandaan? De basis ligt bij de vele verhuizingen die Jim moest meemaken omdat zijn vader een hoge functie had in het leger en regelmatig naar een ander basis ging, met zijn gezin. En elke keer als Jim vriendjes had gemaakt moest hij er weer afscheid van nemen, dit werd traumatisch en om zichzelf te beschermen ging hij die vriendjes op afstand houden, met vervelend gedrag, negatieve aandacht, om zich zo te beschermen tegen de pijn van steeds afscheid nemen van vriendjes, dan maar geen vriendjes …

    Je raakt met dit stukje een snaar bij me Michel, want ik vind het moeilijk om iemand te waarderen die zo asociaal is, en dat was Jim Morrison zeker voor zijn omgeving, zelfs tijdens de studiosessie haalde hij het bloed onder de nagels vandaan bij zijn mede-bandleden. En neem nou Gary Glitter, ik kocht al zijn singles, vond hem stoer en wat bleek later, een gore kinderverkrachter, ik heb nooit meer naar zijn muziek kunnen luisteren of clips van hem kunnen zien!

    Stel nou dat mijjn held Peter Gabriel ineens zoiets vreselijks op zijn geweten zou hebben, zou ik dan ooit nog kunnen genieten hem als artiest?

    1. Michel

      Hallo Erik,

      Bedankt voor je zinvolle en mooi onderbouwde reactie.

      Gedrag van mensen heeft altijd diverse oorzaken, maar moeten we alles zomaar accepteren? Ik werk zelf in de gezondheidzorg, zoals je weet.
      Ik vind best dat je daar iets over mag zeggen of schrijven. Mijn favoriete rockgitarist Ritchie Blackmore was vroeger een onbeschrijfelijk pedante klootzak die anderen graag in de zeik nam, maar oh jee als hij werd teruggepakt. Ik zeg als fan: wat een druiloor! Wat een eikel. En dat mogen anderen ook zeggen.

      Maar laat mijn column je niet van de wijs brengen. Blijf in vredesnaam lekker luisteren naar The Doors of genieten van Morrisons poëzie.

      Het tweede ligt moeilijker. Tja, ’trust the art, not the artist’, is een citaat van Bruce Springsteen. Ik kan daar geen oordeel over vellen hoe goed ik de twijfel dan ook begrijp.

      Alle goeds,

      Michel

      1. Tja, Blackmore …. Nog even dit. Ik was zo’n 10 jaar geleden bij het concert van The Doors met Ray Manzarek (R.I.P.) en Robby Krieger in O13 in Tilburg. Heel toevallig zat er naast me een vrouw (met haar dochter) die naar dat concert in 1968 was geweest van The Doors, ze zei dat iedereen erg teleurgesteld was over afwezigheid van Jim Morrison maar dat ook iedereen erg onder de indruk was van Ray Manzarek die de angpartijen moeiteloos overnaam, niemand vroef zijn kaartje terug, Ray heeft toen zijn onverantwoordelijke zanger gered!

        1. Michel

          Hey die Erik,

          Ik zag The Doors [lees: Ray Manzarek als The Doors] op Bospop in…2012…2011? Weet het niet meer. Wat ik wel nog weet, is dat het een prima concert was.

          Alle goeds,

          Michel

  2. Ed Knegtel

    Genialiteit mag, nee: moet, een rauw randje hebben, 22 uur per dag. Maar als je optreedt, als Godenzoon van de Olympus, voor gewone stervelingen die een kaartje kochten, mag, nee: moet je er staan. Met zulk aanstootgevend gedrag zit er niets anders op dan dat we zijn steen op Père-Lachaise 27 jaar niet meer wassen.

    1. Michel

      Hallo Ed,

      Dank voor je reactie.

      Natuurlijk mag rock/genialiteit een rauw randje hebben. Daar is niets op tegen, maar je mag blijkbaar geen slecht woord over iemand van de Club van 27 zeggen.

      Je verwoordt het trouwens prima.

      Alle goeds,

      Michel

  3. Bas Dassen

    Ik begrijp je standpunt, maar aan de andere kant ook die van de heren Morrison en Hendrix. Als je ineens voor de leeuwen gegooid word, veel geld hebt en dat het snoepgoed, de drugs op elke straathoek voor weinig geld te krijgen is. Daarnaast was het toen ook nog een tijd van flower power en alles uitproberen, dus in hun geval groeiden ze in dit gedrag. Met de nuchtere blik van tegenwoordig is dat bijna niet meer te begrijpen. Als je ziet dat deze heren wel optredens geven van 2 tot 3 uur op tijdstippen van ver na middernacht, dan groeit het respect en af en toe eens outgaan is denk ik minimaal in tegenstelling tot de vele optredens waarbij ze wel helemaal aanwezig waren. Tegenwoordig zijn we verwend en gepamperd met alle regels en er zijn ook veel artiesten dient maar anderhalf uur spelen, dat vind ik ook zielig, vooral als je de prijs van een kaartje weet.

    1. Michel

      Hey die Bas,

      Bedankt voor je reactie en ik begrijp alles in je reactie. Heb zelf een bio over gitarist Tommy Bolin die alles deed wat God verboden heeft [en vergeten was te verbieden] wat ‘m fataal werd op 4 december 1976.

      En ja…bands/artiesten werden als slaven behandeld in de jaren ’60 en ’70. Niet te geloven!

      Waar mijn column uit voortkomt, is dat het bij Nederlandse muziekfanaten blijkbaar gevoelig ligt als je kritisch schrijft over bepaalde popsterren of genres. Muziekliefhebbers hebben lange tenen. Vind ik mega kinderachtig.

      Alle goeds,

      Michel

Geef een reactie