Op de zogenaamd ‘somberste dag van het jaar’ [blue Monday] blijkt uit onderzoek dat veel Nederlanders worstelen met een winterdip. Welke winter? De maanden november en december waren nog nooit zo warm en extreme winteruitspattingen zijn inmiddels een ver van mijn bed show.

Het onderzoeksresultaat is een ludieke actie in het kader van blue Monday. Ik kies er voor om vandaag geen krant te lezen en zo weinig mogelijk nieuws te absorberen, want het fenomeen komt waar dan ook voorbij. Blue Monday is namelijk radicale lulkoek. Een psychologisch kulbegrip dat erop op wijst wat voor sombere slapjanussen we zijn geworden in de meest welvarende periode van het menselijk bestaan.

Nederland sombert vandaag lekker mee. Logisch, want er als ergens wat te klagen valt, bekleden wij de koppositie. Het gelamenteer is gekoppeld aan ons Calvinistisch principe dat staat voor zuinigheid, soberheid, lijdzaamheid en ploeteren. Vrolijkheid…hoe schrijf je dat?

De weemoedigheid reflecteert zich ook elke keer in de jaarlijstjes van de eclectische muziekbladen. Voor de Nederlandse muziekliefhebber is het vrijwel altijd blue monday. Toen ik in december de jaarlijsten van Oor, Heaven en Music Minded bestudeerde, gokte ik dat de omzet van antidepressiva tot recordhoogte gestegen moest zijn. Het waren stuk voor stuk rouwbanketten van weemoedige muziek gemaakt door getormenteerde singer/songwriters of obscure indie-bandjes. De jaarlijsten van de Nederlandse kwaliteitsplatenzaken waren niet veel anders. Alsof de voorspelde economische recessie al begonnen was. Bovendien merk ik dat in vrijwel elke Nederlandse platenzaak muziek wordt gedraaid waardoor zelfs de hardnekkigste positivo overweegt om voor een trein te springen.

Ik zoek al jaren naar het antwoord op de vraag waarom Nederland toch zo verknocht is aan indie-rock en singer/songwriter. Er moet meer achter zitten dan een algemene smaakkwestie. Het heeft ook niets te maken met de leeftijd van de gemiddelde popconnaisseur, zoals vaak wordt beweerd.

Volgens een goede vriend en dito muziekkenner rust er een taboe op alle popmuziek die buiten de indie-scene valt. In het bijzonder de muziek met een intensief productieproces. Als je dat luistert, wijst dat op een gebrek aan goede smaak. Sinds de jaren ’90  expansie van de grunge, dat net zo goed een vorm van indie-rock was  en alles dat niet low-fi klonk om zeep hielp, houdt de Nederlandse muziekmedia dit kader in stand. Ik kan zijn standpunt niet verifiëren, maar hij zou best wel eens gelijk kunnen hebben.

Het maakt mij nog gemotiveerder om met www.musicophilia.nl een andere kijk op muziek en alles daaromheen te bewerkstelligen. Weg met die weemoedigheid. Weg met dat gelamenteer. Op deze site is het altijd dolle dinsdag!

Michel Scheijen

(Visited 20 times, 1 visits today)

Geef een antwoord