DE IN VENLO WOONACHTIGE JOHN ‘JAYCEE’ CUIJPERS IS EEN DRUKBEZET MAN. DE ZESTIGJARIGE ROCKZANGER MET EEN ALLES OMVERBLAZEND STEMGELUID DUIKT OP IN ALLERLEI PROJECTEN. NAAST DE VERBINTENIS ALS LEADZANGER VAN PRAYING MANTIS, ARJEN LUCASSEN’S SUPERSONIC REVOLUTION EN ZIJN EIGEN BAND TIFFANY KILLS MAAKT HIJ DEEL UIT VAN ONDER ANDERE HET RONNIE JAMES DIO MEMORIAL TRIBUTE, PARRIS, SUAL, METAL STUDS EN BEYOND THE RAINBOW. TUSSENDOOR IS HIJ OOK DE ACHTERGRONDVOCALIST BIJ BLIND GUARDIAN. HOE WERD ‘JAYCEE’ CUIJPERS IEMAND MET ZO’N DRUKKE AGENDA EN HOE HOUDT HIJ AL DIE BALLEN IN DE LUCHT? MUSICOPHILIA.NL GING MET EEN UITGEBREID VRAGENPAKKET BIJ HEM LANGS.

Je begon als 17-jarig met gitaarspelen. Waarom switchte je naar zang en hoe kwam je er achter dat je een goede stem hebt?

“Tijdens de repetitie van een bandje waar ik gitaar speelde, was de zanger ziek. De repetities moesten doorgaan en daarom besloot ik om te gaan zingen. Dat ging mij best goed af. Ik schreef toen ook al eigen nummers waarvan ik soms de teksten zong.”

Gaf dat moment de doorslag om zanger te worden?

“Nee. Ik was in die tijd ook roadie bij de lokale band van een vriend. Die band heette Stars & Stripes waar ik allerlei klusjes voor deed. Op een dag speelden ze voor driehonderd man in Tegelen. Ik zat langs de rand van het podium toen ineens de zanger mij op het podium sleurde om ‘Honky Tonk Woman’ van The Rolling Stones te zingen. Ik kreeg daar een enorme kick van en dacht ‘dit wil ik ook’! Daarna zag ik een advertentie in de krant van een bluesrockband die op zoek was naar een zanger. ‘Maar wel eentje zonder kapsones’, stond er nadrukkelijk bij. Die advertentie heb ik trouwens bewaard in een plakboek. Na een telefoontje konden ik en twee anderen op audities komen, maar de keuze viel op mij. De band heette Kinky Boots. Vijf jaar was ik hun leadzanger.”

Je bent als blueszanger begonnen?

“Eigenlijk wel. Maar na verloop van tijd merkte ik dat ik naar de rock en metal wilde. Qua zang is blues heel vaak het herhalen van bepaalde tekstregels waar ik geen voldoening meer uit haalde. We gingen het repertoire uitbreiden met nummers zoals ‘Tie Your Mother Down’ van Queen en ‘Smoke On The Water’ van Deep Purple, maar dat was voor de anderen wat te heftig.”

Ben je er toen uitgestapt?

“Ik ben toen mijn eigen band begonnen met de gitarist van Stars & Stripes die net uit elkaar gevallen waren. Onze band heette Devils Rope. We schreven eigen nummers waarmee meededen met talentenjachten in Amsterdam, Utrecht en ook De Grote Prijs Van Nederland.”

Devils Rope met een jonge John Cuijpers [tweede van rechts]

Over welk decennium hebben we het dan?

“De jaren negentig. Ik was rond de dertig toen ik met Devils Rope onderweg was. De band bestond tot 2001. Ons laatste concert gaven we hier tegenover het plein waar ik nu woon.”

Welke muziekstijl speelden jullie?

“De typische hardrock uit de jaren tachtig. Vengeance, Van Halen en zo, maar in de jaren negentig was die muziekstijl taboe vanwege de grunge. Wij werden vaak tweede, zeg maar. Onze stijl was ‘achterhaald’ of ‘gedateerd’ zoals het juryrapport vermeldde. Elk band die klonk als Pearl Jam of Nirvana kwam als winnaar uit de bus.”

John als leadzanger bij Devils Rope

Vertel mij wat. Ik had niets met die grunge en zo.

“Oké. Ha! Ha!”

Hoe ging het verder?

“De andere jongens in Devils Rope vonden het welletjes. Die hadden niet zo’n hoge ambities. Ik wilde juist verder. Ik stopte veel energie in de band. Ik deed administratieve taken en de boekingen. In 1999 werd ik gebeld door mijn makker Hans in ’t Zandt met de vraag of ik wilde meedoen met een Aerosmith-tribute in Roggel. Dat ging mij goed af waarna ik de vraag kreeg of ik geen trek had om het repertoire van Thin Lizzy te zingen bij de coverband Parris. Met Parris speelde ik zelfs in Ierland waar Thin Lizzy vandaan komt. De bandleden van Parris hadden ook een Iron Maiden-coverband Harris waar ik ook de leadzang voor rekening nam. Maar daar ben ik een paar jaar geleden mee gestopt. Vervolgens vroeg in 2016 Gesuino Derosas of ik de zang wilde doen voor de Van Halen-coverband Van Hagar die gespecialiseerd zijn in het repertoire met Sammy Hagar.

John op het podium met Parris

Ons kent ons in de wereld als ik het zo hoor. Belandde je op die manier ook bij Praying Mantis?

“In 2013 speelde ik met Parris en Harris op het Very ‘Eavy Festival in Stadskanaal in de provincie Groningen. Paying Mantis was er ook. Dennis Stratton, de eerste gitarist van Iron Maiden, speelde met hun mee. Hij kende ons, omdat hij al een keer als gast bij Harris had meegedaan. Hij adviseerde mij bij de bandleden van Praying Mantis, omdat het tussen hun en de toenmalige leadzanger niet klikte. Na een paar weken kreeg ik een telefoontje van de bassist met de vraag of ik bij Praying Mantis leadzanger wilde worden. Het enige probleem was dat wanneer de actuele zanger zou opstappen, de drummer hetzelfde zou doen. Dat waren maatjes van elkaar. Ze hadden dus ook waarschijnlijk een nieuwe drummer nodig. Die drummer werd uiteindelijk Hans in ’t Zandt. Hans en ik stapten samen over naar Praying Mantis.”

Praying Mantis met vooraan Chris Troy en John Cuijpers. Achteraan Andy Burgess, Tino Troy en Hans in ’t Zandt

ABBA Rocks, Beyond The Rainbow, Praying Mantis, Parris, Dio Memorial, Harris. Ayreon. Dat zijn nogal wat projecten. Hoe houd je al die ballen in de lucht?

“Ik kan heel moeilijk ‘nee’ zeggen. De jongens van Praying Mantis hebben naast de band tevens een vaste baan. Ze regelen alles zelf, want een manager is er niet. Mensen vragen waar mijn privéjet is als ze horen dat ik bij Praying Mantis zing. De band moet het hebben van de verkoop van merchandise. Binnenkort heb ik met Praying Mantis een aantal concerten in Engeland, Spanje, Duitsland en Zweden.

Beyond The Rainbow is een Rainbow-coverband?

Jazeker. Rainbow is echt mijn muziek. De Dio-jaren, uiteraard. Al die projecten doe ik zielsgraag. Ik heb ook een vaste baan die inkomen garandeert, maar ‘nee’ blijft mijn probleem.”

Beyond The Rainbow

Maak je geen gebruik van een manager die zulke zaken voor je regelt?

“Ik regel alles zelf. Ik gunde dat mijn vriendin de manager was. Net zoals Lori Lindstruth dat is van Arjen Lucassen. Als ik zanger was van een grote band die grote tournees doet, zou ik een manager makkelijk kunnen betalen. Maar welke grote band wil nu een 60-jarige zanger? Ha! Ha!

Je kunt nooit weten.

“Als Bernie Shaw omkiept, kan ik voor Uriah Heep auditie doen. Ha! Ha!

Je hebt ook nog je eigen projecten, voor zover ik weet.

“Ik heb Sual, dat is een akoestisch kwartet en met mijn vriendin zit ik in Tiffany Kills waarmee we eigen nummers spelen.”

Je bent ook eens in de picture geweest bij voormalig Rage-gitarist Victor Smolski.

“Daar is nooit iets van gekomen. Tijdens een vakantie in Turkije werd ik gebeld door Smolski met de vraag of ik met hem op tournee wilde. Hij speelde 37-shows waaronder eentje in de Ziggo Dome. Hij stond onder andere in het voorprogramma van Lordi. Daarna zou ik een aantal nummers met ‘m opnemen voor zijn nieuwe album. Ik helemaal euforisch. Victor Smolksi vind ik een waanzinnig muzikant. Shows in grote zalen zou mijn doorbraak kunnen zijn. Helaas kwam het om diverse reden…die ik voor mezelf houd…nooit tot een samenwerking.”

Hoe blijf je in de picture bij projecten waar bekende namen aan meedoen?

“Het onderhouden van contacten is belangrijk. Ik bel regelmatig met Arjen Lucassen of ga naar Hans Kürsch van Blind Guardian waar ik de achtergrondzang voor doe. De studio van Blind Guardian ligt twintig autominuten bij mij vandaan. Net over de grens Venlo-Duitsland. Even op en neer voor een kopje koffie doet veel goeds. Dan blijf je met elkaar in contact. Anders raak je in de vergetelheid.”

Op de koffie bij Hansi Kürsch van Blind Guardian

Arjen Lucassen is een kluizenaar. Hoe kwam je dan met hem in contact?

“Martjo Brongers, een vriend die helaas overleden is, had het metalmagazine Headache. Zoiets als De Aardschok, zeg maar. In 2004 adviseerde hij mij een demo met gezongen nummers te sturen naar Arjen Lucassen. Dat deed ik en een tijdje later belde Arjen met de vraag of ik een akoestische versie wilde zingen van ‘Sail Away To Avalon’ voor de heruitgave van het Ayreon-debuutalbum ‘The Final Experiment’. Het origineel werd gezongen door Barry Hay. Arjen woonde toen in Rijsbergen. Na de opnames was hij super enthousiast. Buiten de leadvocals liet hij mij ook de achtergrondvocalen zingen. “Waar was jij in de jaren ’90 toen ik bij Vengeance was?”, vroeg Arjen. Daarna was het een tijdje stil, maar we bleven via de mail in contact.”

En ineens moest je Russel Allen vervangen voor ‘Ayreon Universe Live’ in september 2017

“Daar ging wel iets aan vooraf. Gitarist Marcel Coenen adviseerde Arjen om mij te vragen voor de try-out van de shows in een kleine zaal. Het was de bedoeling om de partijen van Steve Lee, Hansi Kürsch en Russel Allen zingen. Tijdens de repeteerfase belde Arjen met de vraag of ik de rol van Russel Allen ook wilde overnemen voor de grote shows! Hij had zich afgemeld. Ik trilde op mijn benen van geluk. We stonden op het punt om op vakantie te gaan. Zo’n kans laat je natuurlijk niet schieten. Tijdens de vakantie in Frankrijk studeerde ik op de songteksten terwijl mijn gezin zich amuseerde op het strand. We zijn twee dagen eerder teruggekomen voor de repetities.”

Ging het je meteen goed af?

“Oh man, ik was vreselijk zenuwachtig! Ik stond daar naast Irene Jansen, Marcela Bovio en Lizette van de Berg. We stonden tegenover het podium. waar Ed Warby, Joost van den Broek, Johan van Strattum, Marcel Coenen en Ferry Duysens met hun instrumenten stonden. Arjen vertelde dat wanneer ik de rol van Russel Allen niet aankon, hij een probleem had. Er hing veel van af. Allen was de favoriet die de nodige sponsoren had aangetrokken en die allemaal een duit in het zakje hadden gedaan. Nou, alsof de druk voor mij nog niet hoog genoeg was! Ik begon met zingen en gaf alles wat ik in mij had. Ik trilde op mijn benen. Na afloop was iedereen razend enthousiast. Ik zie de glimlach van Joost en Ed nog voor me. Arjen stond vlak achter mij en zei ‘Thank you, Russel Allen’.”

Ben je een geschoold zanger?

“Ik heb zangles gevolgd rond mijn 25e. Toen ik de blues beu was, zoals ik reeds vertelde. Ik kon mijn energie niet kwijt in dat repertoire. Mijn leraar heette Ger Withag van het Venlona Koor. Die waren gespecialiseerd in klassieke zangstukken. In die lessen leerde ik verschillende zangtechnieken en ademen vanuit het middenrif voor een bepaald bereik. Daar leerde ik heel veel van, maar kon niets aanvangen met het klassieke repertoire. Na een jaar ben ik overgestapt naar een zangpedagoog die op de muziekschool in Venlo popmuziek onderwees. Hij heette Toine Kop. Dat repertoire beviel beter. Eén van mijn afstudeerprojecten was ‘Let It Be’ van The Beatles met alleen piano als begeleiding.”

The Beatles?

“Vergis je niet. Die hebben best lijpe dingen. Daar kom je pas achter als je het moet zingen.”

Stopte je daarna met het volgen van zanglessen?

“Nee, ik vond nog altijd niet datgene waar ik een kick van kreeg. Via via kwam ik voor rockzanglessen terecht bij Edwin Balogh in Waalwijk. Grappig als je bedenkt dat ik hem even later bij Ayreon weer zou tegenkomen tijdens liveopvoering van ‘Into The Electric Castle’. Dat lespakket bestond uit Bette Midler, Bon Jovi, Deep Purple, Heel gaaf, maar het heen en weer reizen ging op den duur vervelen. Waalwijk is niet naast de deur. Toen vond ik Kelly ter Horst hier in Venlo. Zij was onder meer de achtergrondzangeres bij Do en het tv-programma ‘Beste Zangers’. Ze geeft les in jazz-zang. Totaal anders dan rock, maar ik leerde weer andere technieken. Vanwege haar werkzaamheden verhuisde Kelly na verloop van tijd naar Hilversum. Ondertussen had ik in vier verschillende richtingen zangonderwijs gevolgd. Ik vond het welletjes. Ik weet wat ik aankan. Ik weet wat ik moet doen en op welke manier. Het is prima zo.

Russel Allen is niet de enige die je verving voor een Ayreon-project. In 2019 verving je ook Jay van Feggelen voor de ‘Into The Electric Castle’-liveshows.

“Jay meldde zich ook af. Arjen belde of ik hem wilde vervangen. Zijn rol was The Barbarian en die rol heeft mij heel veel bekendheid opgeleverd. ‘Ayreon Universe Live’ zette al iets in gang, maar mijn rol in ‘Into The Electric Castle Live’ was echt een soort doorbraak. In die zin heb ik veel aan Arjen Lucassen te danken. Ik kwam met verschillende beroepsmuzikanten in contact. Hansi Kürsch vroeg mij als vaste backgroundvocalist voor Blind Guardian en Powerwolf. Dat trok weer de aandacht van Grave Digger waarvoor ik ook achtergrondvocalen deed. Joost van den Broek benadert mij regelmatig en ik doe mee op het vorig jaar verschenen album ‘The Liberty Project’ van Edward Reekers.”

Arjen Lucassen is in zijn nopjes met John tijdens ‘Into The Electric Castle Live’

Hoe ontstond het Ronnie James Dio Memorial Tribute?

“Ïn 2020 kwam boeker/manager Hans Verschoof van Principle Agency op het idee om iets speciaals te doen voor het feit dat Ronnie James Dio tien jaar geleden overleed. Hans wilde geen eenvoudige tribute, maar een memorial. Iets speciaals. Toen kwam Covid en gingen de plannen in de ijskast. Hans is een doorzetter en wilde het toch doen en haalde een reeks topmusici over. Menno Gootjes, Johan van Stattum, Lisette van den Berg, Ruud Jolie, Martijn Spierenburg, Stef Broks…ze waren allemaal even enthousiast. Sommigen werken met elkaar in andere projecten. Lisette en ik zaten bij ABBA Rocks en Ruud en Martijn spelen bij Within Temptation. Na de laatste lockdown gingen we aan de slag en het Memorial is een behoorlijk succes.”

Dio Memorial: Ruud Jolie, Menno Gootjes, Martijn Spierenburg, John Cuijpers, Johan van Strattum, Stef Borks en Lisette van den Berg

Het is zeker een succes. Ik was er in december in Maastricht bij en sprak de organisator. Jullie stonden voor 800 mensen in de grote zaal. Een week eerder stond Vandenberg voor krap 300 man in de kleine zaal.

“Echt waar?! Dat wist ik niet. In januari 2025 starten we met een nieuwe reeks optredens. We komen terug op locaties waar het goed vol zat. Je merkt dat er veel animo is voor de muziek van Rainbow en Dio. Oh ja, voor ik het vergeet: op 14 juli dit jaar staan we nog op een festival in Helmond.

We zien je nog vaak genoeg op het podium met eén of ander project.

“Zeker weten! Ik geniet er van en houd van optreden.”

Wat heeft de Ronnie James Dio als zanger voor jou betekend?

“Hij is zonder meer één van mijn inspirators. Toen ik ‘m voor de eerste keer hoorde dacht ik ‘wat een stem!’ En dat voor zo’n kleine man. Ik zag ‘m een paar keer live, onder andere in Helmond en een keer in Duitsland met Warlock als voorprogramma. Ik heb ‘m helaas nooit ontmoet, maar uit de verhalen die je zoal hoort, bleek dat hij een zeer aimabele, sociale man was. Hij was er altijd voor zijn fans. Wat zang betreft, had Ronnie iets bijzonders. Zijn stem bevat een emotioneel geladen zeggingskracht die een songtekst nodig heeft. Hij meent wat hij zingt. Die emotie en die integriteit…daar houd ik van. Trouwens, ik ben ook betrokken bij de Duitse Dio-tribute band Dio Alive met onder andere Frank Panné van Bonfire.”

Vertel eens iets over ABBA Rocks. De naam alleen al, spreekt tot de verbeelding.

“ABBA heeft prima nummers. Ik mag ABBA heel graag, maar ABBA Rocks is geen typische tribute. Wij spelen het repertoire met een drums, bas, Hammond-orgel en twin-guitars op een rock/blues manier. Net wat anders en wat ruiger, maar dan wel op een manier dat het publiek de nummers herkent. De reacties waren overweldigend. Het project was te gek om te doen. Lisette en ik er inmiddels niet meer bij. Tessa Kersten uit Blerick is de huidige zangeres. Zij verving Cindy Oudshoorn die op haar beurt Lisette verving.”

ABBA ROCKS destijds nog met Lisette van den Berg en John Cuijpers

Tot slot: hoe kwam jij bij Supersonic Revolution van Arjen Lucassen terecht?

“Arjen vroeg of ik de guide vocals wilde doen voor het Star One-album ‘Rebel In Time’. Die opnames stuurde hij naar de ‘echte’ zangers zodat ze wisten hoe het moest klinken. Die opnames verliepen lekker vlot. Het is fijn werken met Arjen. Een week na de opnames belde hij weer. Dit keer met de vraag of ik een cover wilde zingen voor de cd die onderdeel is van de boekenreeks ‘Rock’ van het muziekmagazine Eclipsed. Samen met Joost van den Broek op toetsen, drummer Koen Herfst en gitarist Timo Somers namen wij ‘Heard It On The X’ van ZZ Top op. Na de opnames kwam Arjen op het idee om met z’n allen een band te beginnen met als concept een eerbetoon aan de muziek van de jaren 70 en alles eromheen. Dat werd Supersonic Revolution met ‘The Golden Age Of Music’.

Supersonic Revolution: Koen Herfst, Arjen Lucassen, Timo Somers, John Cuijpers en Joost van den Broek

Wat zijn je toekomstplannen?

“Zoveel mogelijk optreden met zowel de projecten waarbij ik betrokken ben als mijn eigen bands. Met Tiffany Kills mag ik op 09 mei in De Bosuil in Weert en op 12 mei in De Boerderij in Zoetermeer het voorprogramma doen van Tyketto. Dat wordt knallen! We zijn momenteel bezig met het opnemen van nummers. De cd zal naar alle waarschijnlijkheid pas na de optredens uitkomen. Ik kan je nu al beloven dat het een juweeltje wordt.”

Michel Scheijen

https://www.facebook.com/JohnJayceeCuijpers

https://www.prayingmantis.rocks/Band

https://www.facebook.com/profile.php?id=100090917303252

https://www.facebook.com/profile.php?id=61550654392433

https://www.facebook.com/VanHagar.aDutchTributeToVanHalen

(Visited 903 times, 1 visits today)

Dit bericht heeft 4 reacties

  1. Erik Neuteboom

    Geweldig interview, heerlijk hoe je deze enthousiaste en pure man zijn bijzonder interessante verhaal laat doen! Mooi dat hij ooit Vengeance nadeed en later met Arjen zelf optrad, dat zijn toch muziek dromen ….

    1. Michel

      Hallo Erik,

      Dank voor je lovende reactie. Het enthousiasme van John spat van ‘m af als het vet van speklappen in de braadpan. Heb bijna twee uur met een gebabbeld. We delen de fascinatie voor Ronnie James Dio en zijn allebei fan van Arjen Lucassen. Die overeenstemming speelt uiteraard mee. John heeft geweldige stem en een enorm vocaal bereik.

      Alle goeds,

      Michel

  2. Ed Knegtel

    Hier doe je mij, en ongetwijfeld VELE anderen, een groot plezier mee. Goed, informatief interview, waar ik toch weer nieuwe weetjes uithaal en dat regelmatig de glimlach van een muzikale herinnering deed verschijnen.

    Ik had Parris op mijn 50e verjaardag in de kroeg waar ik vier jaar DJ was. Heb nog samen met John (een zeer sympathieke kerel)
    ‘The Rocker’ van Thin Lizzy gezongen (hij heeft mij daarna nooit meer gevraagd? 😉

    1. Michel

      Hallo Ed,

      Bedankt voor je ontzettend grappig respons. Ha! Ha!

      Ik kan enkele beamen dat John een sympathieke en enthousiaste kerel is. Een uitstekend zanger met een enorm vocaal bereik die geen klus uit de weg gaat. ‘Vocale ijzervreter’ is dan ook een volkomen terechte titel. Mail ‘m eens waarom hij je nooit meer benaderde voor een duet. Ha!

      Het interview gaat als een speer wat goed voor mijn site is, want lezers raken ook geïnteresseerd in andere artikelen.

      Alle goeds,

      Michel

Geef een reactie