‘BEING TIME’ IS HET TWEEDE ALBUM DAT EGBERT DERIX OP KORTE TERMIJN UITBRENGT. DE PIANIST EN TOETSENIST UIT HORST IS ZOWEL OP HET PODIUM ALS IN DE STUDIO ACTIEVER DAN OOIT. GEÏNSPIREERD DOOR HET TANGERINE DREAM ALBUM ‘ZEIT’ EN ZIJN LIEFDE VOOR DE JAREN 80-SYNTHESIZERS PRODUCEERDE EGBERT ZIJN TOT NU TOE MEEST ELEKTRONISCHE ALBUM. MUSICOPHILIA.NL HOUDT VAN ELEKTRONISCHE MUZIEK EN STELT EGBERT EEN AANTAL PRANGENDE VRAGEN OVER HET NIEUWE ALBUM DAT OP BIJZONDERE WIJZE TOT STAND KWAM.

Hoe kwam je op het idee om het album ‘Being Time’ te maken?

“Ik heb vanaf mijn 15e een fascinatie en liefde voor analoge synthesizers en de klanken die ze kunnen maken. Ik zag een interview van Rick Beato met Steven Wilson waarin het ging over het Tangerine Dream album ‘Zeit’. Steve vertelde dat hij het minstens iedere maand beluistert of op de achtergrond heeft spelen. Volgens hem is het een album waarbij door beluistering de ruimte waarin je je op dat moment bevindt, bijvoorbeeld de woonkamer, verandert door de muziek. Dat vond ik een prachtige uitspraak. Ik ging het album een tijdlang dagelijks beluisteren en voelde precies wat hij bedoelde. Het inspireerde me om mijn eigen ‘Zeit’ te maken. Rond de jaarwisseling schafte ik de Korg Mono/Poly-synthesizer uit 1981 aan en speelde er dagelijks uren op. Ik besloot die improvisatie en tweak-sessies meteen op te nemen. Gespeeld in het moment zonder edits, alles in ‘real time’. De tijd vangen. Het muzikale moment vastleggen: being time!”

Ik ken dat fragment en ik heb zo mijn vermoeden dat Steven Wilson Julian Cope citeert in zijn boek ‘Krautrocksampler’ uit 1995. Cope beschrijft ‘Zeit’ met bijna dezelfde woorden.

“Het boek van Cope ken ik niet, maar de titel impliceert dat het vast zal gaan over de Duitse popmuziek en synthesizerbands.”

Being Time’ is totaal andere muziek dan wat je voorheen maakte. ‘Dark Night Of The Soul’/’Exit Ego’ komt wellicht het dichtst in de buurt. Hoe maak je als muzikant de creatieve omschakeling van akoestisch naar totaal elektronisch en hoe vertaalt zich die in het componeren? 

“Dit album bestaat louter uit in het moment gespeelde improvisaties. Net als de improvisatie concerten die ik speel met Eric Vloeimans. Verschil ik dat daarbij op de vleugel speel en bij ‘Being Time’ op één synthesizer. De sounds van de synthesizers dicteren wat er muzikaal gebeurt. Dat is een leuk en spannend proces met het doel dat je het moment, de spanning en ontspanning weet te vangen. Voor mij is er niet zoveel verschil aangezien die ‘oude’ analoge synthesizers, net als akoestische instrumenten, een eigen karakter hebben. ‘Being Time’ is in zijn geheel gespeeld op de Korg Mono-Poly-synthesizer.”

Je paste het synthesizergeluid dus nergens aan op de improvisatie? In deze zin van dat een melodie ergens meer kleur krijgt door het geluid aan te passen of te vervormen?

“Zeker wel. Het improviseren zat niet alleen in het ter plekke laten ontstaan van melodieën, harmonische structuren en ritmes maar ook tegelijkertijd blijven tweaken aan de sounds zodat die ook mee veranderden met de sfeer.”

Koos je ervoor om op een bepaald moment van de dag, avond of nacht aan de muziek te werken om in de juiste stemming te komen?

“Het waren vooral nachtelijke sessies. De stilte van de nacht werkt voor mij inspirerend.”

Ging met de komst van digitale synthesizers in de jaren 80 en 90 de ‘romantiek’, de vette geluiden, en het ouderwetse handwerk omtrent de synthesizer verloren?

“Dat is een persoonlijke observatie. Ik ben nu eenmaal een kind van de jaren 80, in de zin van muzikaal bewustzijn. Vandaar dat ik een liefde koester voor de muziek en instrumenten uit die tijd. Mijn favoriete synthesizers komen dus uit de jaren 80. Ik heb ook een Yamaha DX-7 en Roland Jupiter X, maar grijp vanuit speelplezier en het visuele aspect toch altijd weer terug, naar de Korg Polysix…mijn eerste synthesizer…de Korg Poly-61, de Roland Juno-60 en de Korg Mono/Poly. Die instrumenten geven me nog steeds de blijheid tijdens het spelen zoals ik die ook voelde toen ik 16 was. Zoals eerder gezegd: ‘Being Time’ is in zijn geheel gespeeld op de Korg Mono-Poly-synthesizer.”

Het gelukzalige gevoel om weer 16 te zijn straalt van Egbert af/Foto: Janneke Michels

Elektronische muziek wordt vaak omgeschreven als kil/koud. Hoe kijk jij daar tegenaan?

“Dat hangt van de spelers af, natuurlijk. Akoestische muziek kan ook kil zijn. Dat hangt ook af van de uitgangspunten en de visie van wat iemand met die muziek wil. De componist, bijvoorbeeld.”

En van de luisteraar, toch?!

“Zekers! De luisteraar moet ook getalenteerd zijn!”

Wat is de reden dat ‘Being Time’ geen fysieke uitgave krijgt in de vorm van cd of vinyl?

“Het laten maken van fysieke cd’s en bijbehorend artwork is een kostbare aangelegenheid. Een aantal van mijn albums verkopen goed. met name tijdens concerten. Maar om elk nieuw album fysiek uit te brengen is gewoonweg te kostbaar. Ik wil wel regelmatig nieuwe muziek blijven delen met de wereld. Vandaar dat er zo nu en dan een album verschijnt dat alleen via streaming te beluisteren is.”

Welke namen uit de elektronische [pop]muziek zijn van invloed op jou en waarom?

“Het begon bij musici als Uwe Fahrenkrog-Petersen, de toetsenist van Nena, en Bert Hermelink van Toontje Lager. Beiden hadden een hele persoonlijke speelstijl en keuzes qua synthesizersounds. Mark Kelly van Marillion, uiteraard, en sessiegenie Michael Boddicker uit de Los Angeles-scene die zo’n beetje op alle hits uit de jaren 80 en 90 speelde. Steve Porcaro van Toto ook zo’n originele toetsenist qua sounds. Dan nog Kraftwerk, Jean-Michel Jarre, Eddie Jobson en natuurlijk Chick Corea en Herbie Hancock die ik later ontdekte. Bij die laatste twee waren het vooral ook het jazzgehalte en de grooves die me aanspraken. En de virtuositeit natuurlijk, die je bij een hoop synthipop natuurlijk niet hoort.”

Egbert met Mark Kelly van Marillion tijdens de soundcheck voor een Marillion-concert

Te gek dat je Uwe Fahrenkrog-Petersen noemt! Naar mijn idee de muzikale nucleus binnen Nena samen met gitarist Carlo Karges die in 2002 overleed.

“Uwe maakte indruk op deze jonge puber, begin jaren 80. Niet alleen door zijn catchy synthesizerlijnen op de Oberheim OB-8, maar zeker ook door zijn androgyne verschijning. Een man met een zijden sjaaltje en make-up had ik nog nooit gezien. Ha! Ha! Ha! Het was een intrigerende combinatie met die voor mij stoere muziek. De track ‘Fahrenkrog Laudatio’ op mijn album is uiteraard aan hem opgedragen. Zangeres Nena vond ik overigens ook een charismatisch persoon.”

Nena in de jaren 80 met tweede van links: Uwe Fahrenkrog-Petersen [zonder sjaaltje]

En andere grote namen zoals, Vangelis, Wendy Carlos, Klaus Schulze en natuurlijk Tangerine Dream? Of ontdekte je die later?

“Ja, en laat ik  Joe Zawinul niet vergeten. Zijn album ‘Procession’ met Weather Report is nog steeds een favoriet. En Tom Schuman van Spyro Gyra natuurlijk. Een topspeler!”

Ik volg je al een tijdje en heb het idee dat je de laatste tijd actiever bent dan voorheen met muziek maken en optredens.

“Ik heb inderdaad in korte tijd twee albums uitgebracht en heb een goedgevulde concertagenda. Ik doe veel mooie projecten en er zijn inspirerende samenwerkingen op mijn pad gekomen. De samenwerking met Eric Vloeimans en Marion Vervoort is een constante. En ook met bijvoorbeeld Huub Claessens, Leo Janssen en Sef Thissen blijven er mooie projecten ontstaan. En natuurlijk de soloalbums en mijn werk voor tv en film.”

Bestaat de kans dat  je ‘Being Time’ ooit live gaat uitvoeren in een kleine, intieme sfeervolle locatie met op de achtergrond beeldmateriaal dat aansluit op de muziek?

“Dat zou mooi zijn.”

Heel veel dank voor je tijd, Egbert.

Michel Scheijen

www.egbertderix.com

https://www.facebook.com/egbert.derix

(Visited 86 times, 1 visits today)

Dit bericht heeft 4 reacties

  1. Servé Smeets

    Mooi interview, Michel. Ik denk dat de essentie van het album goed in woorden is gevat. Prima vragen, en Egberts antwoorden zijn altijd doordacht en nooit oppervlakkig. En blij om te horen dat ik niet de enige Nena fan ben!

    1. Michel

      Hey die Servé,

      Bedankt voor je reactie en feedback.

      Ja, ik ben ook Nena-liefhebber. Van de band, uiteraard…niet haar solowerk.

      Alle goeds,

      Michel

  2. Leuk sfeerbeeld voor mij als liefhebber van elektronische muziek, vooral omdat de nadruk ligt op de jaren 80 terwijl ik meer heb met de sounds van de jaren 70, interessant om te lezen waarom hij fan is van de jaren 80 sounds.

    1. Michel

      Hallo Erik,

      Bedankt voor je reactie.

      Afgezien van de spelfouten die ik met terugwerkende kracht verbeterde, ben ik tevreden over het interview. Ik ken Egbert persoonlijk. Hij komt uit de jazzhoek. Is een fantastisch pianist/toetsenist en mens. Het album staat integraal op Spotify.

      Alle goeds,

      Michel

Geef een reactie