25 januari 2019-Muziekgebouw Eindhoven

Alison Moyet, qua voorkomen de Adele van de jaren 80, treed in Eindhoven weer in de schijnwerpers. Drie decennia na haar grote successen met Yazoo en haar solo albums ‘Alf’ en ‘Raindancing’, laat ze vanaf het podium weer van zich horen. Naar eigen zeggen wil ze niet meer in de vuurlinie liggen en ziet ze af van hoge verwachtingen. Vermoedelijk waren deze overtuigingen ook van invloed op haar voorkomen. Ondanks haar indrukwekkende lengte, had ik het gevoel dat ik iets miste: die vele kilo’s. Gelukkig heeft het Weight Watchen geen invloed op haar stem. Nog altijd spectaculair diep en behaaglijk warm.

Zoals verwacht komt een potpourri van kaskrakers voorbij: het net nodige werk van Yazoo en het latere solowerk. Onder het motto “Ik ga geen nummers zingen, waarmee ik me niet meer verbonden voel” wordt afgezien haar hit ‘Invisible’. Het nummer is ‘te Amerikaans’ en ze wil niet meer als ‘een Engels meisje uit Basildon’ niet met een Amerikaans accent over nickels en dimes zingen. Ook de hit ‘Weak In The Presence Of Beauty’ staat niet op de setlist. Moyet: “Dat nummer is te romantisch en teder. Dat is niet wie ik ben.” Het is maar dat je het weet…

De bezetting van de band wordt ingevuld door een uitstekende percussionist en een toetsenist/gitarist.

De indrukwekkende en uitdagende opener ‘I Germinate’ bewijst dat Alison niets aan zangkwaliteiten heeft ingeboet. Het warme, diepe stemgeluid bleef goed bewaard en de teksten zijn dichterlijk als vanouds. Het door synthesizers gedreven ‘Lover Go’ is een treffend voorbeeld van diverse stijlen die Alison op een creatieve en bedrieglijke eenvoudige wijze met elkaar verweeft. De hitambities behoren voorgoed tot het verleden.

‘The English U’ [backing vocals door Alisons dochter] is even simpel als doeltreffend met een breed instrumentarium. Met de ballad ‘The Rarest Birds’ levert ze imponerend nummer dat tot de buitencategorie mag worden gerekend.

Live hoor je nog beter hoe goed haar stemgeluid correspondeert met synthipop. Het opzwepende ‘Beautiful Gun’ krijgt juist extra glans door haar donkerdiep gekleurde stem. ‘Other’ is ook stemmig maar met een compleet ander karakter. Het nummer wordt heel klein en ingetogen neergezet met piano als enige begeleiding. Verder schotelt Alison nog een scala van prima nummers voor zoals het zware, bombastische en gitzwarte ‘Alive’.

Zowel het overbekende als het onbekende nieuwe werk valt meer dan goed te verteren. Alison Moyet mag tegenwoordig dan andere muzikale ambities hebben dan vroeger, ze is nog lang niet versleten.

EvK

(Visited 16 times, 1 visits today)

Geef een antwoord