“Kijk papa, headbangen!” Mijn tienjarige dochter schudt het hoofd wild op en neer. De weelderige haarbos tiert alle kanten op en ze balt haar vuist met de pink en wijsvinger omhoog.

This image has an empty alt attribute; its file name is image.png

Dat moment zou me moeten overladen met gelukzaligheid, omdat ik het kan interpreteren als een teken dat mijn dochter hetzelfde muzikale pad gaat bewandelen als haar vader. Mocht ik daarvan uitgaan dan waren er al eerder gunstige vooruitzichten. Als peuter herkende ze in de platenzaak Asia’s debuutalbum vanwege mijn bandshirt: “Papa, daar…Ééésiààà!”

This image has an empty alt attribute; its file name is image-1.png

En ze zong ‘Since You’ve Been Gone’ mee vanaf het moment dat ze kon praten. Trouwens, dat doet ze nu nog steeds. Toch ben ik er rotsvast van overtuigd dat dit alles geen garantie biedt voor de toekomst.

Alleen al op basis van het geslacht is de kans dat ze verknocht raakt aan mijn muziek erg klein. Mijn voorkeur is typisch mannelijk: prog, hardrock/metal, elektronische muziek, jazzrock. Bij dit soort concerten sta je langer in de rij op het heren- dan op de het damestoilet. Los van het geslacht laat ook de praktijk een contrasterend beeld zien. Ze stemt af op Q-Music Radio, posters van Dylan Haegens en andere Youtubers decoreren de slaapkamermuren, en ze kent de tekst van elke nr. 1-hit van buiten. Dat meezingen en headbangen is gewoon niets anders dan een stuiptrekking.

Zo hoort het ook. Ze moet haar eigen muziek ontdekken. Muziek van haar generatie en waarmee ze verbintenis heeft. Ik weiger conform het stoffige ‘father knows best’ te indoctrineren, met pak ‘m beet, Porcupine Tree, omdat haar actuele keuze een tijdsgebonden wegwerpproduct is. Muzikaal opvoeden is pure betutteling. Net zoals je kind beschermen tegen de potentiële risico’s van ravotten in een speeltuin.  

Muzikaal opvoeden is niet alleen betuttelen, het maakt van je kind ook een grijze muis. Ik had eens een vriendin die vanwege haar ouders nooit met popmuziek in aanraking kwam. Haar cd-collectie bestond uit alles van Udo Jürgens.Toen ze die van mij zag, kreeg ze een cultuurshock. Wat hadden die ouders nu bereikt?

Ik heb van mijn ouders nauwelijks muziek meegekregen. Pap luisterde af en toe naar operettes, Reinhard Mey en de filmmuziek van ‘The Third Man’.

Afbeeldingsresultaat voor anton karas the third man

Mam kent tot op de dag van vandaag geen andere radiozender dan WDR4. Ik moest het hebben van mijn veel oudere zussen en hun vriendjes die me als knulletje geheel onbewust kennis lieten maken met de grote namen uit de popmuziek van de jaren ’70 en begin jaren ’80 met nadruk op prog, disco, hardrock en new-wave. Al die muziek raakte me. Vanaf die basis koos ik mijn eigen route die me langs allerlei zijstraatjes met eendagsvliegen en hitparadepop altijd weer terug bracht naar het beginpunt. Niemand die me waarschuwde, niemand die me spottend nawees: “Die zot besteedt zijn zakgeld aan een singletje van Belinda Carlisle!”

Afbeeldingsresultaat voor carlise heaven is a place on earth

Ik had de vrijheid om dingen zelf te mogen ontdekken, om zelf keuzes te maken. Dan komt het altijd wel goed.

Michel Scheijen

(Visited 28 times, 1 visits today)

Geef een antwoord